س.س: بار دیگر رییس جمهور اسلامی ایران دست به قلم شد و در شرایطی که از رو در رو شدن با خبرنگاران رسانه های ارتباط جمعی امتناع داشت، متن پرسش و پاسخی را به خبرگزاری ها فکس زد که درآن طبق معمول طرحی ابتکاری مطرح شده بود. 
این در شرایطی است که احمدی نژاد طی روزهای گذشته از اظهار نظر جنجال برانگیز خودداری کرده و صحبت هایش واکنشی نیافریده بود. با این حال او و مشاورانش که گویی از آرامش موجود به تنگ آمده بودند سنگ بزرگی برداشته و پیشنهادی را مطرح کردند که لا اقل تا چند روز مواد خام طنز نویسی ابراهیم نبوی را فراهم می کند. پیشنهادی که در یک جمله بدین شرح است: "نماینگان ایران وضعیت حقوق بشر را در کشور های غربی بررسی کنند و غربی ها نیز همین کار را در ایران انجام دهند و در آخر گزارش های جمع آوری شده بدون سانسور از رسانه های ارتباط جمعی خوانده شود."
با این حال وی در پیشنهاد خود توضیح نداد که آیا روزنامه های داخلی اجازه خواهد یافت گزارش هیات ناظر غربی در رابطه با مرگ زهرا کاظمی، توقیف بیش از یکصد نشریه طی سال های گذشته، فشار های پیدا و نهان به مطبوعات و وضعیت ناگوار اکبر گنجی و دیگر زندانیان سیاسی را بدون سانسور منتشر کنند یا موظف خواهند بود در آخر کار تنها به نوشتن گزارش نقض حقوق بشر در گوانتانامو و زندان ابوغریب بسنده کرده و با یادآوری محدودیت های روژه گارودی نسبت به اجبار دختران فرانسوی در کنار گذاشتن پوشش اسلامی در مدارس دولتی ابراز نگرانی کنند.
چطور تا به حال نشریات داخلی موظف بودند اظهارات حمید رضا آصفی و دیگر مقامات رسمی در اتهام زنی به غربی ها را به طور گسترده پوشش خبری دهند ولی در مقابل حق نداشتند سوال کنند پرونده مهاجمان به کوی دانشگاه، ضاربان سعید حجاریان، دانشجویان زندانی و متهمان پرونده وبلاگ نویسان به کجا رسید؟
آیا بهتر نیست رییس جمهور به جای اعزام کارشناسان و معتمدان خود با صرف هزینه های بسیار برای کشف موارد نقض حقوق بشر در آن سوی آب ها تیمی را مامور کند به همین نمونه های شمرده شده در کشور خودمان رسیدگی کند ؟
در کنار همه این ها احمدی نژاد باید به این پرسش نیز پاسخ دهد که پیشنهاد بازدید از زندان های کشور به غربی ها منافی اصل تفکیک قوا به حساب می آید یا خیر. مگر نه آنکه در زمان خاتمی تذکر قانون اساسی رییس جمهور به رییس قوه قضاییه و هر اقدامی که وی برای بهبود وضع زندانیان سیاسی انجام می داد از سوی اقتدارگرایان نقض کننده اصل تفکیک قوا شمرده می شد. حال چطور است که احمدی نژاد حق دارد یک جانبه برای بیگانگان دعوت نامه بفرستد که از زندان های جمهوری اسلامی بازدید کنند؟
نکته پایانی اینکه آیا غربی ها از معصومه شفیعی خودی تر به حساب می آیند که اجازه می یابند تمام زندان های جمهوری اسلامی را مورد بررسی قرار دهند اما این بانوی رنج کشیده حتی اجازه پیدا نمی کند شوهرش را ملاقات کند؟
گیرم که طرحش به بار نشیند و گزارش های هیات ایرانی، اروپایی ها را رسوای عالم کند؛ آقایان گونه های نمناک فرزندان گنجی را چه خواهند کرد؟
به نظر می رسد محمود احمدی نژاد باز شعری سروده که در قافیه اش مانده است!
