م- ت :کدام استقلال ؟ کدام پیروی ؟ اسم غلط اندازی است برای نام یک فیلم . خصوصا که کارگردانش هم مسعود ده نمکی باشد . همان انصار حزب الهی نسبتا سابق .
وزارت ارشاد صفار هرندی به فیلم ده نمکی مجوز اکران نداده است و او دیشب در سینما سپیده فیلم را به اکران خصوصی گذاشت . از بخت خوب یا بد جزء مدعوین بودم .
فیلم با صحنه های بازی ایران و ژاپن شروع می شود . همان بازی که شش نفر از هموطنان در حادثه باز نشدن درهای استادیوم کشته شدند .
ده نمکی لحظاتی از شادی های خیابانی مردم را در کنار صحنه های سوگواری خانواده های قربانیان حادثه تدوین کرده است . صحنه هایی که جوانان در خیابان می رقصند و بازمانده های قربانیان در بهشت زهرا زجه می زنند . این همه 20 دقیقه اول کدام استقلال ؟ کدام پیروزی را تشکیل می دهد .
بعد روند داستان عوض می شود. به اصطلاح سینمایی های سکانس دیگری می شود . کارگردان می رود در حلبی آباد ها . جایی که مثلا یک دو نفر از قربانیان حادثه از اهالی آنجا بوده اند . وارد خانه های مخروبه می شود و فقر را به نمایش می گذارد . بعد یک دفعه بدون هیچ منطق مشخصی دوربین را در ورزشگاه کارگران می کارد . محل تمرین تیم پرسپولیس . از این جاست که باز روند داستان تغییر می کند.
دوربین ده نمکی روی علی پروین زوم می کند . نوچه های پروین را نشان می دهد که شانه سلطان را می بوسند و او هم برای خودش مرید پروری می کند . فیلم دو باره حول کلیشه فقر و غنا قرار می گیرد . بچه هایی شهرستانی با کفش های کهنه التماس می کنند که امثال رهبری فر به آنها امضا بدهند و بازیکنان پرسپولیس در کمال خونسردی سوار اتومبیل آخرین مدل خود می شوند .
زوم ده نمکی اما روی پروین است . می خواهد بگوید که او چه دستگاه ارادت پروری برای خود راه اندخته . هواداران پروین درا ستادیوم سینه سپر می کنند و شعار می دهند که " آقام علی پروینه " .
تا این جا مخاطب فیلم حس می کند که ده نمکی قرار است با نمایش این صحنه ها ارادت پروری را محکوم کند.اما این انصار حزب الهی سابق آدرس عوضی می دهد . داستان فقر و غنا را حول مسایل بی ربطی سر هم بندی می کند طوری که انگار فوتبالیست ها و امثال پروین باعث فقر و بدبختی در لایه هایی از جامعه شده اند .
ده نمکی ارادت پروری پروین را زشت و مذموم جلوه می دهد اما نمی گوید که اگر به جای این سطلان علی یک کس دیگری برای خودش دستگاه ارادت پروری کند آن هم زشت و مذموم هست یا نه ؟ به این سوال اساسی هم پاسخ نمی دهد که آیا فرهنگ ارادت پروری و مرید و مرادی بد است یا مرید امثال پروین بودن ؟
کدام استقلال ، کدام پیروزی از این لحاظ خیلی بی سر و ته است . گویی که همه مصیبت ها در اغوا گری امثال پروین ریشه دارد . این همان آدرس عوضی ده نمکی است . او دلش می خواست پروین را به خاطر ارادت پروری اش ، با هاشمی رفسنجانی به خاطر تجمل طلبی همذات کند و بعد هر دو را بزند . اما تیرش به خطا رفته است . فیلم او در زمانی فیلمبرداری شده که هوز معلوم نبود قرار است احمدی نژادی سر کار بیاید از جنس همین ده نمکی ها . به خاطر همین در چند جای فیلم تصویر پروین را در کنار هاشمی نشان می دهد . حال آن که حالا همه چیز عوض شده . نه پروین دیگر مربی پرسپولیس است ، نه هاشمی رییس جمهور شده است . ولی دستگاه ارادت پروری برجاست . آن هم نه فقط از سوی پروین ، که از سوی سلطان دیگری ...
