س.س: دیگر نوشتن ندارد. آمار و ارقام مشخص است. بازی هم که جز بحث داوری جای هیچ گونه حرف و حدیثی باقی نگذاشت. ایتالیا لااقل حقش را در این بازی گرفت و با افتخار پای در میدان فینال گذاشت تا اگر منتقدانی بودند که (به درست) می گفتند قرعه مناسب ایتالیا را به این مرحله رساند به احترام کلاه از سر بردارند و به ستایش لاجوردی پوشان نطق سردهند.

ایتالیا بی شک پیروزی اش را مدیون مربی فهیم و جسورش است که تعویض های هوشمندانه اش، فینال را برای کشور چکمه ای به ارمغان آورد و چه کسی می تواند منکر شود که ایتالیا در این بازی هم زیبا بازی کرد، هم مقتدرانه دفاع کرد و هم با درایت توپ را در زمین حریف به گردش درآورد.

مارچلو لیپی به راستی شایسته ستایش است که فوتبال کسل کننده ایتالیا را به فوتبالی جذاب، دیدنی و نسبتا پرگل تبدیل کرده است.

دفاع قدرتنمد ایتالیا که به حق باید آن را " دفاع بتنی " نامید، در 120 دقیقه بازی چنان مقتدر نشان داد که حملات ژرمن ها لااقل ما هواداران را آشفته خاطر نکرد. خط هافبک هماهنگ این تیم چشمه ای از بازی سازی صحیح و تغذیه مهاجمان را به نمایش گذاشت و ترکیب یکدست و کامل ایتالیا چنان بود که برخلاف سالهای گذشته کسی از دیدن بازی آن خسته نشد. واین ویژگی آخر را همزمان تیم آلمان هم داشت. تیمی که به بازی سرد و بی روح شهره بود اما امسال در بازی هایی با نشاط، همه را به وجد آورد و چنان عمل کرد که لااقل پس از ناکامی در رسیدن به فینال تماشاگران به احترامش برخیزند و یکپارچه تشویقش کنند.

ظاهرا کم کم دارد محاسبات خرافاتی ها درست از آب در می آید. ایتالیا به مانند گذشته، 12 سال یکبار به فینال رسید و حالا مانده تا در ادامه این روند پس از 24 سال قهرمانی را نصیب خود کند تا در دوره بعدی با چهار ستاره بر روی پیراهن به نشانه چهار بار قهرمانی در زمین مسابقه ظاهر شود و به این ترتیب نزدیک ترین تعقیب کننده برزیل به حساب برود.

ما فینالیست شدیم. در اوج ناباوری و در کمال استحقاق!

مسابقه به روایت آمار

آبروی مجید حفظ شد

شادی نیک آهنگ

یک بازی فراموش نشدنی